Nazwa polska: rosiczka pośrednia
Nazwa łacińska: Drosera intermedia Hayne
Rodzina: Droseraceae Salisb.- rosiczkowate
Status i ochrona prawna:
Kategoria zagrożenia na Lubelszczyźnie: EN
Kategoria zagrożenia w Polsce: EN
Ochrona prawna: ochrona ścisła
 |
Morfologia i biologia Niewielka, dorastająca 15 cm bylina o bezlistnych pędach kwiatowych (głąbikach) charakterystycznie łukowato wygiętych u nasady. Liście skupione w przyziemnej różyczce, wzniesione w górę. Blaszka liściowa odwrotnie jajowata lub łopatkowata zwężająca się w ogonek, 5–10 mm długości i 1,5-5 mm szerokości, na górnej stronie pokryta gruczołkami na długich, czerwonych trzoneczkach. Strzępiaste przylistki zrastają się z ogonkiem tylko w samej nasadzie liści. Łodyżki kwiatowe, od jednej do kilku, niewiele wyższe od liści. Kwiaty zebrane na szczycie pędu w gronopodobne kwiatostany. 6 wolnych płatków korony barwy białej. Owoc to jajowata torebka zawierająca liczne i bardzo drobne gęsto brodawkowane nasiona o jajowatym kształcie. Roślina wiatrosiewna, kwitnie od lipca do sierpnia. Rosiczka jest roślina owadożerną. |
|
Siedlisko Rośnie na torfowiskach, zwykle przy zamulonych kałużach, w miejscach piaszczystych. Jest gatunkiem charakterystycznym mszarów przejściowo torfowiskowych i dolinkowych ze związku Rhynchosporion albae. Rozmieszczenie geograficzne Jest gatunkiem amfiatlantyckim, występuje w Europie, w zachodniej części Ameryki Północnej i Środkowej oraz w północnozachodniej części Ameryki Południowej. Występowanie w Polsce i na Lubelszczyźnie W Polsce występuje głównie na Pojezierzach Południowobałtyckich, Na Dolnym Śląsku oraz na Polesiu i Roztoczu. Roślina bardzo rzadka, występuje tylko na rozproszonych stanowiskach. Na Lubelszczyźnie podawana z kilkudziesięciu stanowisk na Polesiu, Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim oraz w Puszczy Solskiej i Lasach Janowskich. W ostatnich latach stwierdzona na kliku na torfowiskach Roztocza i Równiny Biłgorajskiej. Liczebność populacji Znane populacje są niewielkie, liczą kilka, kilkanaście osobników. Zagrożenia i wskazania ochronne Głównym źródłem zagrożenia jest osuszanie torfowisk, zarastanie torfowisk i eutrofizacja związana z wzbogacaniem podłoża w składniki mineralne spływające z pól uprawnych. |
 |
Źródła informacji
Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K. 2016. Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Ss. 44. Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, Kraków.
Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006.
