rosiczka długolistna

Nazwa polska: rosiczka długolistna     

Nazwa łacińska: Drosera anglica Huds    

Rodzina: Droseraceae – rosiczkowate

 

Status i ochrona prawna:

Kategoria zagrożenia na Lubelszczyźnie: EN

Kategoria zagrożenia w Polsce: EN

Ochrona prawna: ochrona całkowita

 

Rys. Marta Sapko

Morfologia i biologia

Delikatna bylina osiągająca wysokość 5-30 cm. Pod powierzchnią występuje długi pęd z poprzednich lat. Łodyga jest mniej więcej dwukrotnie wyższa od liści zebranych w różyczkę. Blaszka liściowa w kształcie wąskiej łopatki, która zbiega klinowato w ogonek liściowy. Szerokość blaszki 3–5 mm, długość ogonka 4-7 cm.  Ponieważ żyje w środowisku ubogim w azot, jego braki uzupełnia owadożernością. Na gruczołach jej liści powstaje lepka substancja wabiąca owady, przypominająca kropelki rosy. Kwiat zbudowany z 6 wolnych płatków korony barwy białej. Na szczycie pędu kwiatonośnego zebrane w gronopodobny kwiatostan. Owoc to jajowata torebka zawierająca liczne i bardzo drobne gęsto brodawkowate nasiona o jajowatym kształcie.

Kwitnie od czerwca do sierpnia.

 

Siedlisko

Rośnie na torfowiskach wysokich i przejściowych, gdzie zajmuje najbardziej zagłębione, uwodnione miejsca. Występuje także na wyrobiskach potorfowych, gdzie porasta resztki torfu, oraz na glebach potorfowych. Przystosowana jest do życia w siedliskach o bardzo kwaśnym odczynie pH. Roślina światłolubna, znosząca częściowe zacienienie.

Rozmieszczenie geograficzne

Występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej.

 

Występowanie w Polsce i na Lubelszczyźnie

W Polsce występuje bardzo rzadko, głównie na niżu. W Karpatach potwierdzono jej występowanie tylko na kilku stanowiskach: w Kotlinie Orawsko-Nowotarskiej (na torfowiskach Puścizna Wielka, Puścizna Rękowiańska i Baligówka), na Działach Orawskich i na Polanie Biały Potok – to ostatnie stanowisko (915 m n.p.m.) jest najwyżej położonym miejscem występowania tej rośliny w Polsce.

Liczebność populacji

 

Zagrożenia i wskazania ochronne

Głównym źródłem zagrożenia jest osuszanie torfowisk i eutrofizacja związana z wzbogacaniem podłoża w składniki mineralne spływające z pól uprawnych.

 

Źródła informacji

Zając A., Zając. M. (eds.). 2001. Distribution Atlas of vascular plants in Poland. Nakładem Pracowni Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków.

Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008.