Nazwa polska: rosiczka długolistna
Nazwa łacińska: Drosera anglica Huds
Rodzina: Droseraceae – rosiczkowate
Status i ochrona prawna:
Kategoria zagrożenia na Lubelszczyźnie: EN
Kategoria zagrożenia w Polsce: EN
Ochrona prawna: ochrona ścisła
 |
Morfologia i biologia Delikatna bylina osiągająca wysokość 5-30 cm. Pod powierzchnią występuje długi pęd z poprzednich lat. Łodyga jest mniej więcej dwukrotnie wyższa od liści zebranych w różyczkę. Blaszka liściowa w kształcie wąskiej łopatki, która zbiega klinowato w ogonek liściowy. Szerokość blaszki 3–5 mm, długość ogonka 4-7 cm. Ponieważ żyje w środowisku ubogim w azot, jego braki uzupełnia owadożernością. Na gruczołach jej liści powstaje lepka substancja wabiąca owady, przypominająca kropelki rosy. Kwiat zbudowany z 6 wolnych płatków korony barwy białej. Kwiaty na szczycie pędu kwiatonośnego zebrane w gronopodobny kwiatostan. Owoc to jajowata torebka zawierająca liczne i bardzo drobne, gęsto brodawkowate nasiona o jajowatym kształcie. Kwitnie od czerwca do sierpnia. |
|
Siedlisko Rośnie na torfowiskach wysokich i przejściowych, gdzie zajmuje najbardziej zagłębione, uwodnione miejsca. Występuje także na wyrobiskach potorfowych, gdzie porasta resztki torfu, oraz na glebach potorfowych. Przystosowana jest do życia w siedliskach o bardzo kwaśnym odczynie. Roślina światłolubna, znosząca częściowe zacienienie. Rozmieszczenie geograficzne Gatunek cyrkumborealny, występuje w strefie borealnej Europy, Azji i Ameryki Północnej (Zając, Zając 2009).
Występowanie w Polsce i na Lubelszczyźnie W Polsce występuje w rozproszeniu, przede wszystkim w pasie pojezierzy oraz w pasie Wyżyn Polskich. W woj. lubelskim podawana z kilkudziesięciu stanowisk skupionych głównie na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim oraz na Roztoczu i Równinie Biłgorajskiej. Po 2010 roku obserwowana na dwóch stanowiskach w dolinie Łady w okolicach Soli oraz w dolinie Siniochy koło Cześnik.
Liczebność populacji Populacje liczą po kilkanaście osobników.
Zagrożenia i wskazania ochronne Głównym źródłem zagrożenia jest osuszanie torfowisk i eutrofizacja związana z wzbogacaniem podłoża w składniki mineralne spływające z pól uprawnych. |
 |
Źródła informacji
Zając A., Zając. M. (eds.). 2001. Distribution Atlas of vascular plants in Poland. Nakładem Pracowni Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków.
Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008.
