Nazwa polska: żywokost bulwiasty
Nazwa łacińska: Symphytum tuberosum L.
Rodzina: Boraginaceae – ogórecznikowate
Status i ochrona prawna:
Kategoria zagrożenia na Lubelszczyźnie: VU
 |
Morfologia i biologia Wieloletnia roślina zielna z pełzającym kłączem i wzniesioną łodygą wysokości 15-40 (60) cm, najczęściej nierozgałęzioną, owłosioną. Liście również owłosione, ułożone skrętolegle, lancetowate lub szerokoeliptyczne, zwężające się w nasadzie i przechodzące w oskrzydlony ogonek. Dolne krótkoogonkowe, górne siedzące. Kwiaty zwisające po kilka (wyjątkowo do 35) w szczytowym kwiatostanie. Działki kielicha owłosione, 2 do 4 razy krótsze od korony, lancetowate. Korona barwy jasnożółtej, rurkowata z odgiętymi na zewnątrz ząbkami. Osklepki wąskie, dłuższe od pylników, pręcików pięć. Owocem jest rozłupnia z czterema rozłupkami. Nasiona z elajosomem, rozsiewane przez mrówki. Kwitnie od kwietnia do czerwca.
|
|
Siedlisko Rośnie w lasach liściastych, na glebach świeżych i wilgotnych, o odczynie obojętnym i zasadowym. Jest gatunkiem wyróżniającym związku żyznych buczyn karpackich Dentario glandulosae-Fagetum i wskaźnikowym starych lasów.
Rozmieszczenie geograficzne Gatunek środkowoeuroejsko-śródziemnomorski. Na stanowiskach naturalnych występuje w środkowej i południowej Europie, został zawleczony do Ameryki Północnej.
Występowanie w Polsce i na Lubelszczyźnie W Polsce głównym ośrodkiem występowania żywokostu bulwiastego są Karpaty, rzadziej spotykany jest na Górnym i Dolnym Śląsku oraz na Wyżynie Lubelskiej. Z Lubelszczyzny podawany głównie z Roztocza Środkowego i Działów Grabowieckich oraz z rozproszonych stanowisk z okolic Chełma, Bychawy i Doliny Wisły (ATPOL). Obecnie potwierdzony jedynie na kilku stanowiskach w rejonie Łabuń i Lipska Liczebność populacji Na znanych stanowiskach występuje dość obficie, liczebność poszczególnych populacji można szacować na kilkaset osobników.
Zagrożenia i wskazania ochronne Żywokost bulwiasty jest gatunkiem górskim, na Lubelszczyźnie występuje na granicy swojego zasięgu. Zagrożeniem dla gatunków jest wycinanie lasów, któremu towarzyszy niszczenie runa. |
 |
Źródła informacji
Informacja ustna od: B. Radliński (2020), W Michalczuk, A. Cwener (2008, 2016)
Dane publikowane:
Leokadia Witkowska-Żuk. 2013, 2018, Rośliny Leśne. MULTICO Oficyna Wydawnicza, Warszawa.
