Nazwa polska: miłek szkarłatny
Nazwa łacińska: Adonis flammea Jacq.
Rodzina: Ranunculaceae – jaskrowate
Status i ochrona prawna:
Kategoria zagrożenia na Lubelszczyźnie: CR
Kategoria zagrożenia w Polsce: CR
 |
Morfologia i biologia Roślina jednoroczna, osiągająca wysokość 20-50 cm. Łodyga pojedyncza, wzniesiona, dołem miękko owłosiona. Liście 2-3-krotnie pierzasto-podzielone, składające się z wąskich, nitkowatych odcinków. Kwiaty intensywnie czerwone, złożone z 5-8 podługowatych płatków. Działki kielicha owłosione, przylegające do płatków korony, dorastające najwyżej do połowy ich długości. Pręciki ciemnofioletowe. Owocostan podługowaty, walcowaty. Owoce owłosione z zagiętym hakowato, czarnym dzióbkiem. Kwitnie od maja do sierpnia, roślina samopylna lub zapylana przez błonkówki.
|
|
Siedlisko Rośnie głównie na polach i ugorach, na stanowiskach słonecznych i ciepłych, zasobnych w węglan wapnia. Miłek szkarłatny jest rośliną gatunkiem charakterystyczna dla zespołów chwastów upraw zbożowych na glebach wapiennych i zespołu włóczydła i czechrzycy grzebieniowej Caucalido-Scandicetum. Rozmieszczenie geograficzne Miłek szkarłatny występuje w obszarze śródziemnomorskim i w południowo-zachodniej Azji. W Polsce uznawany za gatunek obcego pochodzenia trwale zadomowiony w naszej florze – archeofit. Występowanie w Polsce i na Lubelszczyźnie Występuje na nielicznych, rozproszonych stanowiskach w południowej części Polski. Na Lubelszczyźnie podawany z Mięcmierza, Chełma i Korhyń. Obecnie znany z okolic Machnowskiej Góry, Dynisk i Śniatycz. Liczebność populacji Populacje są raczej nieliczne, od kilku do kilkunastu osobników. Zagrożenia i wskazania ochronne Gatunek skrajnie zagrożony wyginięciem. Głównym zagrożeniem jest chemizacja rolnictwa, zmiany w sposobie uprawy roślin zbożowych i wprowadzenie plennych odmian uprawianych roślin, niepozwalających na rozwój chwastów. W celu zachowania gatunku należałoby pozostawiać miedze, przydroża czy fragmenty ugorów, które mogłyby być siedliskiem dla miłka szkarłatnego i innych chwastów upraw zbożowych na glebach wapiennych lub tworzyć specjalne poletka dla chwastów. Nasiona należałoby zabezpieczyć w banku nasion. |
 |
Źródła informacji
Kaźmierczakowa R., Zarzycki K., Mirek Z. (red.) Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Kraków.
Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K. 2016. Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Ss. 44. Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, Kraków.
