Nazwa polska: okrzyn szerokolistny
Nazwa łacińska: Laserpitium latifolium L.
Rodzina: Apiaceae – selerowate
Status i ochrona prawna:
Kategoria zagrożenia na Lubelszczyźnie: VU
 |
Morfologia i biologia Wieloletnia roślina o łodydze wzniesionej, nagiej, wysokości do 150 cm. Liście długoogonkowe, skórzaste, lśniące, duże, podwójnie pierzaste. Listki szeroko jajowate, zwykle sercowate, na brzegach karbowane lub ząbkowane. Kwiaty białe, zebrane w duże baldachy. Pokrywy i pokrywki wąskolancetowate. Kwitnie w lipcu. Rozmnaża się przez nasiona (Szafer i in. 1986). |
|
Siedlisko Gatunek związany z widnymi lasami lub zbiorowiskami okrajkowymi z klasy Trifolio-Geranietea sanguinei. Wszędzie na glebach zasobnych w węglan wapnia.
Rozmieszczenie geograficzne Gatunek środkowoeuropejski, spotykany w niemal całej Europie od Półwyspu Iberyjskiego po Nizinę Wschodnioeuropejską (Zając, Zając 2009).
Występowanie w Polsce i na Lubelszczyźnie W Polsce gatunek spotykany głównie w południowej części kraju – w górach, na pogórzu i w pasie wyżyn oraz w pasie pojezierzy. Na Lubelszczyźnie podawany z rozporoszonych stanowisk głównie na terenie Małopolskiego Przełomu Wisły, Działów Grabowieckich i w Padole Zamojskim i na Roztoczu. Obecnie znany z rezerwatu Torfowisko Sobowice, Nowego Folwarku, Guzówki, Kryniczek, Kornelówki, Kątów i Niedzielisk oraz Roztoczańskiego Parku Narodowego.
Liczebność populacji Najobfitsza populacja koło Niedzielisk liczy kilkaset osobników. Poza tym populacje liczą po kilka-kilkanaście roślin.
Zagrożenia i wskazania ochronne Najobfitsze stanowisko zasługuje na ochronę z powodu wybitnych walorów botanicznych terenu. Niektóre populacje objęte są ochroną w formie rezerwatów przyrody, np. pojedyncze okazy obserwowano na terenie rezerwatu “Wieprzec” k. Zamościa. Gatunkowi zagraża przede wszystkim grądowienie ciepłolubnych dąbrów wiążące się z ustępowaniem gatunków światłolubnych. |
 |
Źródła informacji
Informacje ustne od:
Bogusław Radliński
Anna Cwener
Dane publikowane
Cwener A., Sudnik-Wójcikowska B. 2012. Flora Polski: Rośliny kserotermiczne. Multico Oficyna Wydawnicza.
Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. 1986. Rośliny Polskie. PWN, Warszawa.
