włóczydło polne

Fot. Piotr Chmielewski

Nazwa polska: Włóczydło polne

Nazwa łacińska: Caucalis platycarpos L

Rodzina: Apiaceae (Umbelliferae) – selerowate (baldaszkowate)

Status i ochrona prawna:

Kategoria zagrożenia na Lubelszczyźnie: CR

Kategoria zagrożenia w Polsce:

Kategoria zagrożenia w Europie:

Kategoria zagrożenia na Świecie:

Dyrektywa siedliskowa (jeśli, to który załącznik)

Konwencja berneńska

Ochrona prawna:

 

Rys. Marta Sapko

Morfologia i biologia

Roślina jednoroczna. Łodyga gałęzista, bruzdkowana, wysokości 8-30 cm. Od nasady rozgałęziająca się. Liście 2-3-krotnie pierzaste, delikatnie owłosione, dolne na ogonkach. Łatki końcowe krótkie, równowąskie. Kwiaty białe lub różowawe, zebrane w baldaszki, te z kolei zebrane w baldach złożony. Płatki do 2 mm długości Pokrywki lancetowate. Owoc to jajowata rozłupka długości 9-13 mm, pokryta haczykowatymi wyrostkam. Kwitnie od maj do września.

 

Siedlisko

Włóczydło polne jest to rośliną ciepłolubną i kalcyfilną. Jego siedliskiem są pola uprawne i ugory, zwykle sąsiadujące z murawami kserotermicznymi. Rośnie na glebach próchniczych.

Rozmieszczenie geograficzne

Naturalny zasięg obejmuje północną cześć obszaru śródziemnomorskiego i zachodnią część obszaru iranoturańskiego.

Występowanie w Polsce i na Lubelszczyźnie

W Polsce występuje głównie w pasie wyżyn.

Liczebność populacji

 

Zagrożenia i wskazania ochronne

Włóczydło polne przystosowało się tradycyjnego sposobu upraw. Gatunek zanika na skutek stosowania herbicydów, nawozów sztucznych oraz dokładnego oczyszczania materiału siewnego.

Ochrona może polegać na prowadzeniu tradycyjnej uprawy tam gdzie gatunek jeszcze się zachował lub został reintrodukowany.

Źródła informacji

Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.

Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.